Academie voor Psychologica

We kennen vermoedelijk allemaal wel iemand die in de afgelopen paar jaar zijn of haar baan is kwijtgeraakt. Of misschien is het jezelf wel overkomen. Zeker als het een wat langer dienstverband is geweest dan heeft het soms vergaande gevolgen. Verder dan sec de financiële consequenties…

Een praktijkvoorbeeld. De man, we noemen hem Piet, kwam binnen, keurig in pak met stropdas. Begin 50 en na een dienstverband van ruim 18 jaar vorige maand om economische redenen ontslagen. Hij was accountmanager bij een groot bedrijf en voelde zich zeer verbonden met zijn werkgever. Vol trots kon hij
vertellen over het geweldige bedrijf waar hij voor werkte. Maar nu is Piet boos, heel erg boos. “Dan heb je zo veel jaar met je hele ziel en zaligheid voor dat bedrijf gewerkt. Soms werkte ik dag en nacht voor die club, ik kreeg er zelfs ruzie over met mijn vrouw. Of ik soms met dat bedrijf getrouwd was in plaats van met haar.
En dan knikkeren ze je zo op straat! Hoe moet ik nu mijn hypotheek betalen! En mijn kinderen laten studeren! En nu moet ik mijn hand gaan ophouden bij de sociale dienst!”

Naast zijn angst voor de financiële en sociale consequenties speelt in deze verontwaardiging vooral zijn boosheid en het afscheid van zijn werkgever een belangrijke rol. Hét kernprobleem is echter dat Piet zich heeft
geïdentificeerd met zijn functie en met zijn werkgever, ofwel hij ís die accountmanager. Tijdens ons eerste gesprek vroeg ik me af waar de échte Piet is gebleven. De Piet die zijn eigen leven vorm kan geven, die in
contact staat met zijn diepste passie, zijn verlangens, waarden en overtuigingen. Als je je identificeert met je functie en je werkgever, dan lever je die belangrijke waarden in; je verliest een stuk van je identiteit. Wie ben
je nog als je opeens op straat staat? Wie ben je als mensen op een feestje aan je vragen wat je voor werk doet? En wie ben je als je op een werkdag een boodschap doet en een bekende je vraagt of je een vrije dag hebt ? Piet zijn boosheid is een terechte reactie, hij wordt immers bedreigd in zijn bestaan. Maar in die boosheid speelt vooral het afscheid moeten nemen van zijn functie en alles wat er mee samenhangt mee. Hier is meer nodig dan een bos bloemen, een afscheidsspeech of een gouden handdruk. Voor de werknemer blijkt het daarmee niet klaar te zijn. En – wellicht gek genoeg – ook niet voor de werkgever. Op een goede manier afscheid nemen van een werknemer geeft ook rust en veiligheid in de organisatie. De achterblijvers weten of er zorgvuldig afscheid is genomen en dat bepaalt hoe veilig de organisatie daarna voor hen is.

Na het afscheid van de werkgever heeft Piet voor zichzelf ook nog wat te doen. Het verbreken van élke soort relatie is een scheiding. Dat geldt voor een liefdesrelatie, voor een vriendschap en ook voor de relatie werkgever-werknemer. Scheiden doet pijn en het verwerken ervan vraagt om rouwen, rouw om wat er niet
meer is. Pas als je gerouwd hebt, heb je afscheid genomen. Pas dan kun je gaan nadenken over de zin van die ervaring, van dit contact of deze relatie, zodat je een nieuw contact beter en evenwichtiger aan kunt gaan. Niet rouwen is slechts uitstel: ooit komt de rouw op de een of andere manier op je bordje terecht. Meestal als het jou niet echt uitkomt…
Piet heeft dus twee klussen: het verwerken van de scheiding  en het terugvinden van zijn ware identiteit.

Een NLP trainer/coach begeleid je bij het rouwproces en het terugvinden van je ware identiteit. Drie coachgesprekken gecombineerd met de workshop ‘NLP en leiderschap’ leren je om je leven opnieuw vorm te geven, je eigen pad te volgen en de dingen te doen die je echt wilt doen. Je leert hoe je je kwaliteiten voluit kunt benutten en zo diegene te worden die je in wezen bent.